Catch 22 Volgens AI ontstaat ongeveer 80 procent van alle conflicten uit het simpele feit dát we moeten samenwerken. Denk aan botsende ideeën, clashende wereldbeelden of generaties. Aan mensen die alles eruit flappen zonder filter, of net aan collega’s die pas spreken als ze 100 procent zeker zijn dat hun idee perfect is – en ondertussen de hele groep laten wachten. De resterende 20 procent? Ongeveer 15 procent is boosheid op jezelf: waarom zei ik ja tegen dat museumbezoek met mijn schoonmoeder? Waarom reed ik 140 in plaats van 120 voor die drie minuten winst die me 150 euro boete kostte? Of waarom at ik drie stukken taart terwijl ik aan mijn ‘beachability’ had moeten denken? De laatste 5 procent gaat over dingen: een app die niet doet wat hij moet doen, een printer die weigert (genX’ers herkennen dit trauma) of een fax die in justitie nooit werkt. Toch is die 20 procent niet onschuldig. Boosheid op jezelf slaat vaak over op anderen. De illusie van ‘plug and play’ die faalt, maakt dat je niet zo charmant reageert wanneer je partner je fijntjes wijst op het nut van een handleiding. Uiteindelijk kom je altijd bij iemand uit om boos op te zijn. Je kunt niet kiezen voor samenwerken (want dat leidt tot conflict) en je kunt ook niet kiezen voor niet-samenwerken (want dat leidt eveneens tot conflict). Een paradoxale, onoplosbare situatie, precies zoals Joseph Heller het in 1961 beschreef in zijn boek *Catch-22*. Omdat samenwerken onvermijdelijk is en conflict daarbij hoort, kunnen we maar beter goed worden in allebei.